„— Geneza i obalenie..
tecznej decyzji, ale i on w swej większości skłaniał się już od pewnego czasu do akcji proponowanej przez dwór berliński.
To wszystko, co zaszło w łonie gabinetu brytyjskiego po nadejściu propozycji pruskiej w końcu marca i w początkach kwietnia 1791 roku, znane jest dobrze historiografii anglosaskiej (chociaż było lekceważone dotąd całkowicie przez polską) dzięki ogłoszonemu jeszcze w 1884 roku dziennikowi księcia Leeds129. Brytyjski minister spraw zagranicznych przedstawił w jednym z fragmentów tych notatek dokładną relację o wydarzeniach z ostatnich dni sprawowania swojego urzędu.
W poniedziałek 21 i we wtorek 22 marca 1791 roku gabinet brytyjski konferował przez wiele godzin na temat propozycji pruskich. W czasie tej narady wszyscy ministrowie (z wyjątkiem Grenvillea, sprawującego wówczas urząd sekretarza stanu do spraw wewnętrznych) opowiedzieli się za wspólną z dworem pruskim akcją przeciwko Rosji. Po krótkiej dyskusji gabinet postanowił dnia 22 marca „zawiadomić króla pruskiego o naszej decyzji wysłania floty złożonej z 35 do 40 okrętów liniowych na Bałtyk oraz eskadry złożonej z 10 do 12 okrętów liniowych na Morze Czarne dla wspomożenia Turków; wyrazić także nadzieję, że nasze wysiłki na północy, połączone z marszem wojsk pruskich nad granicę Inflant, spowodują pożądany efekt". Dwór pruski otrzymać miał do aprobaty tekst ultimatum, które po akceptacji przez Fryderyka Wilhelma II miało być niezwłocznie wysłane do Petersburga i tam wręczone natychmiast przez Whitwortha i Goltza rosyjskiemu Kolegium Spraw Zagranicznych. Gabinet stwierdził również, że jak najśpieszniej należy doprowadzić do podpisania porozumienia celnohandlowego z Polską130.“(11)