„Wdowa, która przez całe lata nosi w pamięci wyraźny obraz męża (tak jakby przed chwilą wstał zza biurka), znajduje się w stanie Kapryfolium. Skrajny przykład stanowi aktorka żyjąca bezustannie dniami swej dawnej wielkości. Chociaż przekroczyła już pięćdziesiątkę dalej czesze się, maluje i ubiera tak jak wtedy, kiedy trzydzieści lat temu grała rolę słodkiego „kociaka". Podobnie zachowują się kobiety żyjące w samotności przez wiele lat po śmierci ukochanego i nie próbujące nawiązać żadnych nowych znajomości. Są też ludzie, którzy po zmianie miejsca zamieszkania będą zawsze tęsknić za starym domem i nie pogodzą się z nową sytuacją, ani nie zaprzyjaźnią się z nowymi sąsiadami.
Ludzie tego typu podświadomie odrzucają sens wszelkich życiowych zmian. Osoby spod znaku Kapryfolium rozpoczynają wiele zdań od słów „Kiedyś byłem..." lub „Kiedy byłem jeszcze w...". Świadczy to o ich stałym powracaniu do przeszłości i niemożności pozbycia się jej. Nie potrafią oni także właściwie połączyć przeszłości z teraźniejszością, ponieważ nie potrafią spojrzeć na przeszłość z innego, niż ich punkt widzenia. Widzą ją zawsze jako stan lepszy od obecnego. Nie potrafią znaleźć w teraźniejszości bazy do dalszego rozwoju osobowości.“(15)